Aparat

-1. Przedoperacyjna ocena stanu chorego i wybór właściwej metody anestezji. 2. Premedykacja atropiną, mająca na celu zmniejszenie niebezpieczeństwa związanego z napięciem nerwu błędnego. Podkreślić należy, że 0,5 mg atropiny nie powoduje całkowitej blokady nerwu błędnego.

-3. Aparat do anestezji powinien być utrzymywany w nienagannym stanie i – jeżeli to możliwe – posiadać wmontowane urządzenie zabezpieczające. Nabierane do strzykawek i podawane do kroplówek leki powinny być dokładnie oznakowane.

-4. Urządzenia monitorujące ułatwiają wczesne rozpoznanie zagrażających powikłań lub wręcz zatrzymania krążenia, jednak badanie tętna jest najstarszym, najtańszym i chyba najlepszym ze wszystkich sposobem monitorowania. Na przykład występowanie skurczów dodatkowych podczas- anestezji cyklopropanem lub halotanem może być ostrzeżeniem nakazującym rozpoczęcie wentylacji wspomaganej lub zmniejszenie stężenia wdychanego środka. Monitor tętna nabiera znaczenia również podczas anestezji z oddechem kontrolowanym, gdy o wystąpieniu zatrzymania krążenia nie może ane-stezjologa ostrzec zatrzymanie oddychania.

-5. Anestezjolog powinien umieć ocenić stan ogólny chorego i wyrównać niepożądane odchylenia od normy, tzn. podjąć sztuczną wentylację, uzupełnić ubytek krwi itp

-6. Anestezjolog winien być szczególnie uważny w momentach, w których do zatrzymania krążenia doęhodzi najczęściej, tzn. w czasie wprowadzenia do anestezji, pod koniec zabiegu, w pierwszych 30-60 minutach po operacji. Dobrze zorganizowana sala pooperacyjna zapewnia prowadzenie skrupulatnych obserwacji w tym niebezpiecznym dla chorego okresie. Anestezjolog nie może przystępować do następnej anestezji, dopóki nie jest w pełni zadowolony ze stanu chorego opuszczającego salę operacyjną.

Leave a Reply