błędny, 2 – nerw zwrotny.

kowe drcniki, które stanowiąc zabezpieczenie przed niespodziewanym krwawieniem ułatwiają dalsze etapy operacji. Przetrwały przewód tętniczy może mieć różne wymiary, niekiedy jego światło równa się średnicy aorty, czasem od strony aorty tworzy się stożkowaty uchyłek, zwężający się ku tętnicy płucnej. Przebiegając skośnie, zbliża się do dolnego brzegu łuku aorty, zostawiając wąską przestrzeń, znacznie utrudniającą wydzielenie przewodu. Napinanie dreników podłożonych pod aortę uwidacznia tę okolicę. Należy pamiętać o tym, że ściany przewodu tętniczego są cienkie i kruche. Wydziela się go zawsze wykonując ruchy równolegle do jego przebiegu. Od tyłu przebiega przewód piersiowy, jego uszkodzenie powoduje chłonkotok, komplikując leczenie w okresie pooperacyjnym. Zwraca się uwagę na przebieg nerwu błędnego i zwrotnego.

Podwiązki z grubego jedwabiu bądź lnu, 3-0, 4-0, podkłada się od strony aorty i tętnicy płucnej. Przed ich zawiązaniem mierzy się długość i szerokość przewodu tętniczego oraz aoriy. Przy szerokich przewodach tętniczych i dużym przepływie zaciska się go próbnie, sprawdzając ciśnienie układowe i czynność serca. W przypadku zwolnienia czynności serca i spadku ciśnienia przewód nie może być zamknięty. Typowa dla Lego okresu zabiegu jest niewielka zwyżka ciśnienia tętniczego. Do zamknięcia przewodu tętniczego wystarcza zawiązanie dwóch podwiązek oraz

przekłucie pośrodku wraz z przełożeniem okrężnym nitki przed jej zawiązaniem. Stark (7) poleca założenie kilku podwiązek ułożonych jedna nad drugą. Przy wiązaniu szwów oba palce wskazujące operatora powinny znajdować się w klatce piersiowej przy ścianie przewodu.

Leave a Reply