Całkowita, jednoetapowa korekcja

pewnym czasie korekcję wady wewnątrzsercowej. Celem operacji łagodzącej jest zwiększenie przepływu krwi przez płuca, co poprawia utlenowanie, zmniejsza sinicę i zagęszczenie krwi oraz zwiększa wydolność wysiłkową. Najczęściej wykonywaną operacją paliatywną jest zmodyfikowane zespolenie tętnicy podobojczylcowej z tętnicą płucną – typ Blalock-Taussig (9, 11, 13), oraz znacznie rzadziej stosowane obecnie, zespolenie aorty wstępującej z prawą gałęzią tętnicy płucnej – typ Watersto- na (str. 165). Zespolenia te mogą działać kilka lat, zwykle jednak po 2 latach są li-kwidowane w czasie drugiego etapu korekcji.

Całkowita, jednoetapowa korekcja, która pozwala uniknąć ryzyka dodatkowej operacji łagodzącej oraz późniejszej likwidacji zespolenia, jest najlepszą metodą chirurgicznego leczenia dzieci z zespołem Fallota. Wiek, w którym ryzyko tej operacji jest najmniejsze, a uzyskane wyniki najlepsze, to 3-5 r.ż. Stosunkowo dobry stan zdrowia większości tych dzieci pozwała im na doczekanie do tego wieku. Natomiast niemowlęta, zwłaszcza w pierwszym półroczu życia, u których występują napady anoksemiczne, znaczne niedotlenienie i zagęszczenie krwi, czyli objawy będące wskazaniem do operacji, wymagają wcześniejszego leczenia chirurgicznego. Wybór metody leczenia operacyjnego tych najmłodszych dzieci jest kontrowersyjny. Są zwolennicy korekcji jednoetapowej, niezależnie od wieku (5, 6, S), jak też zwolennicy rozkładania u tych dzieci korekcji na dwa etapy (1, 9, 14, 15). Opierając się na wieloletnim doświadczeniu naszego ośrodka (jak też innych), uważamy, że u nie- mowląt, zwłaszcza poniżej 6-8 miesiąca życia, korzystniej i bezpieczniej jest rozłożyć leczenie chirurgiczne na dwa etapy wykonując jako etap pierwszy zmodyfikowane zespolenie Blalocka-Taussig (str. 164), a po 2 latach operację korekcyjną. Należy podkreślić, że jednoetapowa korekcja u tych najmłodszych daje większą śmiertelność operacyjną niż u starszych, a częsta konieczność wszycia łaty poszerzającej pierścień zastawkowy tętnicy płucnej nie jest korzystna w tak młodym wieku. U niemowląt w drugim półroczu życia można brać pod uwagę możliwość korekcji lub operacji łagodzącej, zależnie od stopnia niedorozwoju tętnicy płucnej oraz doświadczenia zespołu leczącego. U dzieci w 2 r. ż., u których są wskazania do leczenia, wykonuje się korekcję jednoetapową.

Wskazaniem do operacji paliatywnych, poza wymienionymi powyżej, jest nieprawidłowe odejście lewej przedniej gałązki tętnicy wieńcowej, która krzyżuje.drogę odpływu i uniemożliwia bezpieczne otwarcie prawej komory. Również u dzieci z zarośnięciem tętnicy płucnej wykonuje się zespolenie paliatywne jako pierwszy etap przed wszczepieniem w drugim etapie w wieku 6 lat przeszczepu zastawki (6). W rzadkich przypadkach znacznego niedorozwoju tętnicy płucnej i jej gałęzi, unie-możliwiającego korekcję jednoetapową, można wykonywać korekcję częściową. Polega ona na poszerzeniu drogi odpływu z prawej komory oraz na wszyciu perforowanej łaty w otwór międzykomorowy. Pozwala to na poszerzenie się z czasem tętnicy płucnej, a możliwość przepływu prawo-lewego zabezpiecza przed nadmiernym ciśnieniem w prawej komorze. Można liczyć się nawet z samoistnym zamknięciem perforacji w przypadku pomyślnego wyniku operacji.

Przygotowanie do operacji. Poza podstawowymi badaniami konieczna jest ocena czynności wątroby i nerek oraz układu krzepnięcia. W przypadku stwierdzenia zaburzeń fibrynolizy, występujących u dzieci z siniczymi wadami serca, wskazane jest podanie preparatu Trasylol w czasie i po operacji.

Leave a Reply