Defibrylacja

.Dalsze leczenie migotania komór. Przed defibrylacją można podać 0,05-0,2 mg adrenaliny w celu przekształcenia migotania wolnego w migotanie szybkie. Korzystne jest również wyrównanie’ kwasicy metabolicznej. Przeciętnie, choremu dorosłemu można bezpiecznie podać 100 mmol NaHC03 w ciągu 10-15 minut i powtórzyć tę dawkę w razie potrzeby po 20-30 minutach. W celu przekształcenia migotania wolnego w szybkie można stosować również związki wapnia. Przepływ prądu elektrycznego przez serce powoduje, że okres refrakcji występuje we wszystkich włóknach mięśniowych równomiernie: serce jest wówczas pobudzone do normalnej, czynności przez ręczne uciskanie.

Defibrylacja prądem stałym. Zewnętrznie stosuje się 100-400 watosekund (dżuli). Bodziec elektryczny o krótkim czasie trwania wywoływany jest przez wyładowanie kondensatora, a siła jego mierzona w watosekundach, czyli dżulach. Uważa się, że defibrylacja prądem stałym jest skuteczniejsza i powoduje mniejsze uszkodzenie mięśnia sercowego niż defibrylacja prądem zmiennym39. Defibrylatory stosuje się również w leczeniu migotania przedsionków i tachykardii komorowej, lecz wyładowanie ma miejsce w sposób zsynchronizowany. Dostępne są stosunkowo tanie, miniaturowe defibrylatory-0.

Osoby wykonujące defibrylację powinny być zabezpieczone przed porażeniem prądem gumowymi rękawiczkami. Jeżeli metoda defibrylacji elektrycznej jest niedostępna lub nie daje wyników, można podać 5 ml 4% chlorku potasowego, 10 ml 1% prokainy w dawce 100:-200 mg lub 100 mg tignokainy.

Leave a Reply