Leczenie

Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest każdy przetrwały przewód tętniczy bez nadciśnienia płucnego zaporowego i bez współistnienia wad serca, w których konieczne jest zachowanie jego drożności.

W grupie noworodków przedwcześnie urodzonych, przyjmowanych na oddziały intensywnej terapii w ciężkim stanie ogólnym, próbuje się uzyskać zamknięcie światła przewodu metodami zachowawczymi, stosując od 1979 r. inhibitory prosta- glandyn w postaci indometacyny. Podaje się ją przez zgłębnik do żołądka bądź stosuje się we wlewce do odbytnicy, w dawkach 0,2 mg/kg m.c. Jeżeli po tej jednorazowej podaży przewód w ciągu 6 godzin nie zamknie się, podaje się tę samą ilość powtórnie i ewentualnie powtarza po raz trzeci po 24 godzinach. Brak odpowiedzi na zastosowaną trzykrotnie indometacynę kwalifikuje dziecko do leczenia chirurgicznego.

Ze względu na uboczne działanie indometacyny wyklucza się ten sposób postępowania u noworodków ze skłonnością do krwawień, podejrzeniem wylewu śródczaszkowego, ze zwiększonym stężeniem kreatyniny czy bilirubiny w surowicy krwi oraz współistniejącym martwiejącym zapaleniem jelit (enterocolitis necroticans). Nie u wszystkich też chorych leczeniem zachowawczym zyskuje się trwale zamknięcie przewodu tętniczego (3, 6, 7, 8).

U dzieci starszych również proponuje się metody leczenia zachowawczego sposobem Portsmana, P.ashkinda i Coaso (7). Leczenie to polega na wprowadzeniu drogą żylną cewnika przez prawy przedsionek, prawą komorę, tętnicę płucną, przetrwały przewód tętniczy, aortę zstępującą do otwartej tętnicy udowej. Do zakończenia cewnika przytwierdza się specjalnie przygotowany przyrząd, w postaci jakby parasolki czy szpulki. Wycofując cewnik tą samą drogą, w świetle przewodu tętniczego pozostawia się jego końcówkę, zamykając w ten sposób drożność przewodu. Metody te jednak nie znalazły szerszego zastosowania na oddziałach chirurgii dziecięcej. U większości pacjentów wykonuje się podwiązanie bądź rozdzielenie przewodu tętniczego operacyjnie.

Leave a Reply