Leczenie operacyjne

Leczenie operacyjne stosuje się od 1945 r., pierwszą operację wykonali Crafiord i Nylin (4). Izolowane zwężenie cieśni aorty operuje się w normotermii poprzez lewą boczną torakotomię, wykonaną na wysokości IV międzyżebrza. Po przecięciu międzyżebrza

i rozwarciu brzegów klatki piersiowej przecina się opłucną ścienną od tętnicy pod- obojczykowej do części zstępującej aorty poza odcinek zwężony. Linio cięcia prowadzi się w ten sposób, aby wytworzyć płat opłucnej, który pociągnięty szwami utrzymuj© płuco we właściwym położeniu. Manewr ten zwalnia ręce asysty, a także ochrania tkankę płucną. Po podłożeniu pod aortę dwóch sylastikowych drenów bądź tasiemek wyosabnia się aortę i przewód tętniczy w sposób już opisany. Uwalniając z tkanek tętnicę podobojczykową, należy pamiętać o naczyniu opisanym przez Abbo- ta (1928), jest to tętnica zwana od jego imienia i znajduje się od tylu między tętnicą szyjną wspólną a podobojczykową. Przeoczenie tego faktu i przypadkowe uszkodzenie naczynia powoduje krwotok utrudniający dalszy etap operacji.

Wydzielanie zstępującej części aorty łączy się z niebezpieczeństwem uszkodzenia tętnic międzyżebrowych, zwłaszcza odchodzących od tyłu. Są one zwykle krótkie

Leave a Reply