Leczenie operacyjne

Ogólnie stosowaną operacją jest zamknięcie „okienka” w krążeniu pozaustrojo- wym z dostępu przez podłużne przecięcie mostka. Operację wykonuje się w znieczuleniu śródtchawiczym z oziębieniem ciała do 25-26°C. Kaniulę aortalną wprowadza się wysoko na luku, należy pamiętać o sprawdzeniu tętna na t. szyjnej, aby nie zaburzyć krążenia mózgowego. Na części wstępującej aorty powinno zostać dostatecznie dużo miejsca do założenia klemu oraz wprowadzenia płynu kardioplegicznego. Żyłę główną górną i dolną oraz lewą komorę kaniuluje się w sposób nie odbiegający od normy. W chwili włączenia maszyny do krążenia pozaustrojowego przeciek na poziomie pni naczyniowych zostaje zamknięty przez zaciśnięcie uprzednio podłożonej tasiemki. W przypadku „okienka” odmiany trzeciej, a więc rozległego połączenia między pniami naczyniowymi, obie tętnice zamyka się oddzielnie klemami.

Przy temperaturze ciała 25°C zamyka się aortę, podaje roztwór płynu kardioplegicznego, odprowadzając go ssakiem zewnętrznym przez otwór w ścianie prawego przedsionka. W tym okresie operacji zamyka się otwór w przegrodzie międzyprzed- sionkowej.

Stosowane są dwa sposoby dostępu do okienka aortalno-płucnego, jeden z nich przez podłużne przecięcie przedniej ściany aorty i drugi, rzadziej zalecany – od światła pnia tętnicy płucnej. Otwarcie aorty jest łatwiejsze, zapewnia dobry wgląd w pole operacyjne, umożliwia ocenę rozległości połączenia, jak również uwidacznia odejście tętnicy wieńcowej (1). Łatę odpowiedniej wielkości wszywa się prolenem 4-0 bądź 5-0, niekiedy otwór jest tak mały, że można go zamknąć szwem ciągłym. Przednią ścianę aorty zeszywa się szwem ciągłym.

Leave a Reply