MASAŻ SERCA:

-1. ZEWNĘTRZNY (POŚREDNI) MASAŻ SERCA. Po raz pierwszy wykonany przez Janosa Balassę z Budapesztu w r. 1858 (wprowadził on anestezję eterem na Węgrzech)29. Technikę masażu rozwinął dalej Kouwenhoven i jego współpracownicy311. Podczas masażu serce przyciskane jest do kręgosłupa. Chory powinien leżeć na twardym podłożu, np. na stole operacyjnym lub na podłodze. Ucisk stosuje się na dolną część mostka z częstością około 60 razy na minutę. Nachylenie pacjenta głową niżej ma wątpliwe zalety, gdyż nie jest pomocne we wstrząsie31, natomiast należy choremu unieść nogi ku górze o 30-40°, aby ułatwić powrót krwi żylnej do serca. Uciskanie klatki piersiowej nie zapewnia wymiany gazowej w płucach, które muszą być wentylowane niezależnie od prowadzonego masażu serca. Powodzenie metody leży w jej łatwości i możliwości szybkiego zastosowania zarówno na sali operacyjnej, jak i poza nią. Prowadzi się ją również podczas reanimacji noworodków. Wadą jest możliwość uszkodzenia żeber, wątroby i płuc32.

Prowadzenie zewnętrznego masażu serca przerywa się, jeżeli staje się oczywiste, że przywrócenie rytmu zatokowego jest niemożliwe, kiedy rzut serca jest niewystarczający lub gdy stan ogólny chorego, biorąc pod uwagę jego przebyte i aktualne schorzenia, nie usprawiedliwia dalszego leczenia.

-2. BEZPOŚREDNI MASAŻ SERCA. Wykonany po raz pierwszy na zwierzętach przez Schiffa z Florencji w r. 1874, a u człowieka przez Igelsruda w r. 1901. Defibrylację elektryczną wykonano później. Po raz pierwszy z powodzeniem u człowieka dokonał tego Beck33 z Cleveland w r. 1947. Za radą Ernesta Starlinga34, w Anglii pierwszy udany bezpośredni masaż serca wykonał Arbuthnot Lane (1856-1943) w Guy’s Hospital w r. 1902.

Leave a Reply