Podawanie środków zobojętniających

Podawanie środków zobojętniających kwaśną treść żołądkową, np. 15 ml mieszanki zawierającej trójkrzemian magnezu co 2 godziny, może zwiększyć wydzielanie gastry- ny, enzymu powodującego skurcz zwieracza. Dożylne wstrzyknięcie metoklopramidu zwiększa dwukrotnie podstawowe napięcie zwieracza120. (Patrz również: Annotation, Br. med. J„ 1971, 3, 205).

Wynika z tego, że jeżeli u przeciętnego pacjenta w anestezji dojdzie do zahamowania aktywnego odruchu wymiotnego, nie może wystąpić bierne cofanie się treści pokarmowej (regurgitacja) z żołądka do przełyku, niezależhie od ułożenia chorego, pod warunkiem, że nie zaburzona jest czynność zastawkowa zwieracza.

Zwieracz pierścienno-gardłowy. Umiejscowiony jest w górnym końcu przełyku, na poziomie C8. Zbudowany jest z mięśni prążkowanych. Działa na zasadzie zarówno czynnego skurczu, jak i odruchu. Jego czynność upośledzają środki anestetyczne, a także zwiotczające. Zwykle działa jako zwieracz, a jako zastawka w zwiotczeniu. W normalnych warunkach pozwala na przechodzenie płynów z gardła do przełyku, lecz nie w kierunku odwrotnym. Po porażeniu zwieracza środkami zwiotczającymi ma on tendencję do utrudniania przechodzenia płynów z gardła do przełyku, ale nie odwrotnie.

Leave a Reply