Przerost wzgórka nasiennego

Lauret (1956) i Grasset (1970) odróżniają dwie postacie przerostu wzgórka na-siennego: 1) postać wrodzoną spotykaną u noworodków i niemowląt, być może spowodowaną w ostatnich miesiącach ciąży przez estrogeny matki, oraz 2) postać występującą u starszych chłopców. Postać wrodzona charakteryzuje się znacznym powiększeniem wzgórka nasiennego, który wypełnia światło tylnej cewki, a szczytem może dochodzić do szyi pęcherza. Zastój moczu w pęcherzu, poszerzenie moczowodów oraz zakażenie pogarszają przebieg choroby (Grasset, 1970). U starszych chłopców w przeroście wzgórka większe znaczenie ma czynnik zapalny, a ograniczenie odpływu moczu jest mniej nasilone. Dominują zaburzenia oddawania moczu, częstomocz, parcie i moczenie mimowolne. Zmiany w górnych drogach moczowych spotyka się rzadko. Uretrografia wstępująca i milicyjna wykazuje przeszkodę w tylnej cewce w postaci okrągłego ubytku cieniowego. Wziernikowanie cewki określa bliżej położenie przeszkody. Mimo to trudno jest różnicować typowy przerost z polipem uszypu- łowanym lub z nietypową zastawką tylnej cewki. Lauret (1956) obserwował przerost wzgórka nasiennego u 13 chłopców w różnym wieku, a Johnson i Price (1949) – u 18 w wieku od 8 do 13 lat.

Leczenie polega na endoskopowym udrożnieniu cewki. Boissonnat (1952) u 7 cho-rych wykonał elektrokoagulację przezcewkową, uzyskując dobry wynik u 6 dzieci.

Grasset (1970) oraz Lauret (1956) ostrzegają przed możliwością powstania blizny, która zwęża lub zamyka ujścia przewodów wytryskowych. Elektrokoagulację powinna być wykonywana ostrożnie i delikatnie.

Leave a Reply