Reanimacja

Rys historyczny1. Historia ludzkości od swego zarania odnotowuje stosowanie wentylacji własnym powietrzem wydechowym dla przywrócenia życia ludziom uważanym za zmarłych2. Już w XII i XIII wieku # celu ratowania utopionych wykonywano tracheo- stomię. Paracelsusowi (1493-1541) przypisuje się wprowadzenie miecha do wentylacji płuc.

Współczesna historia reanimacji rozpoczyna się W połowie XVIII wieku. Był to okres rozkwitu humanizmu w Europie. W r. 1767 powstaje w Amsterdamie Towarzystwo Ratowania Utopionych. William Hawes zakłada w r. 1771 w W. Brytanii Towarzystwo Humanistyczne, przemianowane później na’ Królewskie Towarzystwo Humanistyczne. Wczesne, klasyczne już dzisiaj, artykuły na temat reanimacji były autorstwa Johna Huntera (1718′-1783)3 w r. 1776, Kite’a4 w r. 1788 oraz Herholdta i Rafna5.

Stosowanie sztucznej wentylacji płuc polecał w r. 1856 Marshall Hall (1790-1857)®, odkrywca mechanizmów odruchowych, badacz, który opisał sposób, polegający na rotacji ciała ratowanego z uciskaniem na plecy w celu wywołania wydechu. W r. 1858 swoją metodę opisuje Silvester (1818-1902)7, a w r. 1932 Holger Nielsen8. W tym samym roku Eve (1871-1952) wprowadził wahliwe nosze9. W ostatnich dwóch dziesięcioleciach metoda sztucznej wentylacji za pomocą dodatniego ciśnienia powietrza wprowadzanego do ust ratowanego zastąpiła całkowicie wszystkie poprzednie10.

Pojawiające, się po r. 1846 doniesienia o śmiertelnych powikłaniach anestezji spowodowały wzrost zainteresowania mechanizmami zatrzymania akcji serca. Pierwszy, zakończony sukcesem, bezpośredni masaż serca przeprowadzono prawdopodobnie w Norwegii w r. 190111. W W. Brytanii pierwszy masaż opisany został przez Starlinga (1866- -1927)12 w r. 1902. W r. 1937 Beck13 wykonał udaną defibrylację serca u człowieka. Zewnętrzny (pośredni) masaż serca wszedł do codziennej praktyki dzięki pracy Kou- wenhovena i jego współpracowników, opublikowanej w r. I96014.

Leave a Reply