Tętnica podobojczykowa

dynczymi szwami. Zwężenie na długim odcinku bądź znajdujące się blisko tętnicy podobojczykowej nie zawsze może być usunięte metodą zespolenia koniec do końca. W tych przypadkach światło aorty poszerza się wstawką z tętnicy podobojczykowrej metodą Waldhausena, Nahrwolda, zastosowaną po raz pierwszy w 1966 r. Aorta zstępująca i tętnice międzyżebrowe są w tym typie zespolenia bardziej oszczędzone.

Tętnicę podobojczykową lewą wydziela się z tkanek otaczających na całej długości. Oddzielnie podwiązuje się tętnicę kręgowrą, aby uniknąć zespołu podkradania. pozostałe rozgałęzienia zostają podwiązane wspólnie zapobiega się wr ton sposób niedokrwieniu kończyny górnej.

Przystępując do tej odmiany zespolenia zakłada się kłem górny na łuku aorty, dolny, najlepiej wygięty (typu Castaneda), zamyka aortę nie zaburzając przepływu przez tętnice międzyżebrowe. Cięcie rozpoczyna się na ścianie aorty poniżej zwężenia, prowadzi ku górze przez zwężenie, boczny brzeg tętnicy podobojczykowej, odcinając ją poniżej podwiązki. Tętnica opada na ścianę aorty. Znajdującą się wr miejscu zwężenia błonę i chrząstkowrate tkanki wycina się z oszczędzeniem ściany tylnej. Pojedynczy szew założony pośrodku wstawki i zespolenia pozwala na zorientowanie się w długości i ułożeniu naczynia, które powinno sięgać poza linię zwężenia.

Leave a Reply