Uchyłki kuliste

Podstawowym objawem obecności uchyłku jest słaby strumień moczu, miltcja z pomocą tłoczni brzusznej oraz powstawanie podczas mikcji miękkiego uwypuklenia cewki w kącie prąciowo-mosznowym. Po mikcji charakterystyczne jest wyciekanie moczu z cewki słabym strumieniem. W moczu występują zmiany zapalne. Ważnym badaniem diagnostycznym jest uretrografia mikcyjna i wstępująca oraz wziernikowanie cewki w poszukiwaniu otworu łączącego uchyłek z cewką. Sposób leczenia chirurgicznego zależy od kształtu i wielkości uchyłku oraz od stanu otaczających tkanek. Wąskie, podłużne uchyłki z niewielkim połączeniem z cewką, leżące wśród tkanki gąbczastej, kwalifikują się przezcewkowo do Szerokiego otwarcia nożem diatermicznym (Parkkulainen i Heinkel 1971, Sweetser i wsp. 1967, Williams i Retik

-1969) . Oesch (28) odradza zabiegi śródcewkowe u niemowląt ze względu na możliwość powikłań jatrogennych (zwężenia bliznowate). Uchyłki kuliste, ze zgrubiałą ścianą, wyczuwalne dotykiem kwalifikują się do leczenia chirurgicznego: a) jednoetapowo – wycięciem uchyłku i zeszyciem cewki lub b) dwuetapowo – operacja Johansona (1953). Technikę operacji opisano w podrozdziale: Zwężenia pourazowe cewki.

Leave a Reply