W leczeniu wynicowania pęcherza

W leczeniu wynicowania pęcherza stosuje się trzy rodzaje operacji: wytwórcze, odprowadzenie moczu do jelita grubego oraz odprowadzenie moczu zewnętrzne. Po każdej z tych operacji mogą wystąpić charakterystyczne powikłania, które powodują zmiany ogólne i miejscowe w układzie moczowym.

Po operacjach wytwórczych pęcherza i cewki należy ustalić w wywiadzie sposób i częstość oddawania moczu, zwyżki temperatury i samopoczucie chorego. Badaniem klinicznym zwraca się uwagę na obecność przetok pęcherzowych i cewkowych, zaleganie moczu w pęcherzu i na pojemność pęcherza. W badaniach laboratoryjnych należy określić stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy krwi oraz zmiany zapalne w moczu. W badaniach rentgenowskich powinno się wykonać zdjęcia przeglądowe jamy brzusznej (kamica), urografię, a uretrocystografią mikcyjną ocenić szerokość cewki i odpływy pęcherzowo-moczowodowe. U starszych chłopców wykonuje się badania urodynamiczne przepływu cewkowego (uroflowmetria).

W zależności od wykrytych zmian następują zalecenia. Przetoki pęcherza i cewki powinny być gojone nieoperacyjnie i operacyjnie. Gdy stwierdzono wąski strumień i zaleganie moczu w pęcherzu oraz zwężenie cewki, wówczas wskazane są jej roz-szerzenia. Kamica miedniczlci lub kielichów wymaga operacyjnego usunięcia złogów. U dzieci starszych z częściowym nietrzymaniem moczu zaleca się ćwiczenia usprawniające m. zwieracz cewki. Wobec nietrzymania całkowitego może być konieczna powtórna operacja wytworzenia m. zwieracza, a u chłopców stosowanie zbiorników moczu na stałe. Nietrzymanie moczu i mała pojemność pęcherza przy sprawnych mięśniach zwieracza odbytu kwalifikują chorych do odprowadzenia moczu do jelita grubego gdy mięśnie zwieracze odbytu są niesprawne, wówczas należy wykonać odprowadzenie moczu zewnętrzne. Odpływ pęcherzowo-moczowodowy z narastającymi zmianami w miąższu nerki jest wskazaniem do operacji przeciwodpływowej. W przypadku niepowodzenia zaleca się odprowadzenie wewnętrzne lub zewnętrzne.

Leave a Reply