Współistnienie otworu przegrody międzykomorowej

Współistnienie otworu przegrody międzykomorowej u noworodka czy niemowlęcia ze zwężeniem cieśni aorty stanowi poważny problem w sposobie postępowania leczniczego. Wykonanie operacji jednoczasowej z zamknięciem przecieku na poziomie komór szwami bądź łatą wydaje się metodą najwłaściwszą. Brak jednak doniesień o seryjnym wyleczeniu tych najmłodszych chorych skłania do wybrania w chwili obecnej innej drogi. Wykonywana jednoczasowo z zespoleniem aorty operacja Dammanna-Miillera (str. 175) znacznie zwiększa ryzyko operacyjne. Wykonuje się ją jedynie ze szczególnych wskazań u dzieci z nadciśnieniem płucnym zagrażającym życiu chorego (5, 6, 9). Zniesienie zwężania cieśni aorty niekiedy nie poprawia stanu chorego, narastające objawy niewydolności krążenia zmuszają wówczas chirurga do ponownego otwarcia klatki piersiowej i wykonania zwężenia tętnicy płucnej. Jeżeli otwór nie jest duży, to większość dzieci pozostaje bez jakichkolwiek zabiegów paliatywnych.

Operacje wykonywane u dzieci starszych, przyjętych do szpitala w dobrym stanie ogólnym, są planowe – bez wskazań nagłych. U części chorych jest dobrze rozwinięte krążenie oboczne, zwraca się na ten fakt uwagę przy otwieraniu klatki pier-

siowej. Stosowanie koagulacji elektrycznej niekiedy zawodzi, konieczne jest kontrolowanie krwawienia uciskiem mięśni między palcami operatora i podlduwanie poszczególnych naczyń. Zespolenie aorty po usunięciu zwężenia w tej grupie chorych wykonuje się najczęściej metodą koniec do końca. W przypadkach zbyt dużej odległości obu odcinków wszczepia się wstawki z tworzyw sztucznych o wymiarach 12-20 mm koniec do końca bądź bok do boku. Poszerzenie aorty wstawką z tętnicy podobojczykowej jest stosowane zwykle u dzieci do 4 lat, a nawet są doniesienia o wykonaniu tego typu zespolenia z dobrym odległym wynikiem u dzieci powyżej 10 r. ż. (9).

Leave a Reply