Zalecane postępowanie:

-1. Prowadzenie masażu serca. 2. Zapewnienie wymiany gazowej w płucach. 3. Natychmiastowe rozpoznanie mechanizmu zatrzymania krążenia za pomocą EKG oraz zastosowanie, jeżeli to konieczne, defibrylacji.

-4. Natychmiastowe przetoczenie wodorowęglanu sodu w dawce 100 mmol u dorosłych. SZTUCZNA WENTYLACJA PŁUC POWIETRZEM WYDECHOWYM. Sposób wentylacji opisany przez Salara23. Chorego układa się na wznak, a drożność dróg oddechowych zapewnia przez odgięcie głowy ku tyłowi i podciągnięcie żuchwy do przodu. Ratujący wdmuchuje powietrze bezpośrednio do ust ratowanego, zaciskając jedną ręką jego nos. Można stosować również sztuczną wentylację usta-nos. W każdym przypadku należy obserwować ruchy klatki piersiowej, aby ocenić, czy wystarczające jest rozprężanie płuc wdmuchiwanym powietrzem. Pomocnym i prostym urządzeniem jest rurka ustno- gardłowa, a dwie rurki sklejone ze sobą końcami tworzą ustnik dla ratownika. Rurka Brooka24 jest bardziej skomplikowanym urządzeniem, które posiada zastawkę kierującą wydech chorego bezpośrednio do atmosfery. Stosuje się również aparat do resuscytacji Globe’a25, mieszek typu Cardiff26, mieszek Portona27, samorozprężające się worki oddechowe28 lub zestaw anestezjologiczny składający się z worka oddechowego, maski

-1 źródła tlenu. Najlepszym sposobem jest oczywiście sztuczna wentylacja płuc tlenem, prowadzona za pomocą przerywanego ciśnienia dodatniego.

Leave a Reply